Het was zeer koude zondag avond (minima rond de 5°) en de –10° à -20° stonden voor de deur. Zo de sfeer is geschept, geschoppen, geschapen, …
We kwamen aan bij de wei van Petra (bij Barbara haar pa) om deze eten te geven. Toen we uit de auto stapte hoorde we een geluid wat we normaal niet horen. Het zielige gehuil van een kitten. Blijkbaar had Sylvia (Barbara haar half-zus, half niet-zus :-)) gezegd dat ze er plaats voor het katje bij Barbara haar pa. Dit was niet het geval om hij de hele week weg is en zo een klein katje kan natuurlijk niet een week alleen in het huis gelaten worden. De vorige eigenaars konden niet bereikt worden en dus zat er niks anders op dan het katje buiten te laten zitten.
Toen we thuis aankwamen konden we het idee van het kleine katje huilend in de kou niet achter ons laten. Dus vroegen we aan liliane (Barbara haar ma, daar logeren we tot dat huis bewonens klaar is) of het katje niet bij ons mocht blijven. En omdat het weer zo slecht was stemde (met een beetje tegenzin) toe.
En dus toen was Charlie er. (om een lang verhaal dan toch kort te maken :-p)